Lotnicze spełnienie

Dziwne czasy, dziwne czasy..."
Od dziecka interesowałem się tematyką lotniczą. Jako młody chłopak na wyrywki rozpoznawałem sylwetki samolotów. Szczególnie te z okresu II wojny światowej. Wtedy też dowiedziałem się (może ze "Skrzydlatej Polski"?), że istnieje na świecie miejsce, gdzie większość z tych cacek można zobaczyć na żywo. Wtedy zrodziło się marzenie ... być tam! Zobaczyć!
Czasy wtedy były dziwne. Wyjazd za granicę graniczył z cudem. To dopiero było marzenie! Nieosiągalne! Wylądowało więc, jak dobry myśliwiec, wysoko na półce i pokrywało się kurzem. Czas mijał...

Dużo później gdy fotografia na dobre zagościła w moim życiu pojawiałem się od czasu do czasu na pokazach lotniczych. Szczególnie na Air Show. Tam maiłem okazję zobaczyć na własne oczy jeden z tych pięknych samolotów - Spitfire. Piękny był to widok, ale nie wywołał wiatru który mógłby odkurzyć moje marzenie. Dalej leżało ono na swoje półce a czas mijał.

Spełnienie.
Po wielu, wielu latach, w tym roku miałem okazję wyjechać turystycznie wraz z rodziną i przyjaciółmi do Londynu. Nie było by w tym nic dziwnego, ot wyjazd jakich wiele w dzisiejszych czasach, gdyby nie fakt, że zastanawiając się nad planem zwiedzania wzrok mój padł na trzyliterowy skrót zapisany na jednej z internetowych stron ... RAF. Nie możliwe! - pomyślałem. Przecież to ... Muzeum Royal Air Force ... To Londyn. To miejsce moich marzeń! Długo nie mogłem dojść do siebie. Po prostu nie mogłem uwierzyć, że tak nagle, po tylu latach mam szansę tam być, zobaczyć to wszystko o czym kiedyś tylko mogłem marzyć. To było naprawdę niesamowite doznanie.
Tu muszę podziękować mojej żonie. Gdyby nie ona pewnie bym tam nie był. To ona postawiła sobie za punkt honoru zaciągnąć mnie tam. Zrobiła z Muzeum RAF plan bez mała jednodniowej wycieczki.
Tak czy inaczej. Byłem. Widziałem te wspaniałe maszyny na własne oczy. Podekscytowany jak mały chłopiec biegałem po halach muzeum i łącząc to z drugą pasją robiłem zdjęcia, masę zdjęć.

Strona techniczna całej "sesji" nie jest zbytnio ciekawa. Przyznam, że nie przygotowałem się do niej zbyt dobrze. Nie zabrałem ani lampy ani statywu. Za aparat posłużyła lustrzanka Dynax 7D z obiektywem 17-35. Ze względu na słabe oświetlenie hal muzeum zdjęcia wykonywałem przy czułości 3200 ISO (!).

Mimo tak trudnych warunków zdjęcia dają się oglądać, zatem zapraszam do obejrzenia.

Ferrari w Rzymie

15 czerwca 2006 roku, Rzym, Plac Św Piotra. Był piękny słoneczny poranek. Ludzie napływali nieprzerwaną falą. Nagle specyficzną ciszę przeszył ryk... Ryk silnika samochodu... Co to? Wszyscy zgromadzeni przebiegali po sobie wzrokiem pełnym znaków zapytania...

Dzień wcześniej, a właściwie wieczorem na Placu Republiki odbywał się zjazd miłośników Ferrari. Kilkadziesiąt samochodów ustawionych obok siebie lśniło w zachodzącym słońcu tylko po to, aby w świetle ulicznych lamp jeszcze piękniej zaprezentować swoje piękno. W blasku lamp wyglądały naprawdę wspaniale. A same maszyny... oh, ah, ech...

Dziś te cuda postanowiły wziąć udział w spotkaniu z Ojcem Świętym. Tak więc w pełnym majestacie wjechały na Plac czyniąc przy tym całkiem niezłe zamieszanie. Znów było co podziwiać.

Emocje minęły, więc trochę szczegółów technicznych. Najtrudniejszy był do fotografowania zlot na Placu Republiki. Wyskoczyłem z hotelu tylko z aparatem (Dynax 7D + 17-35 mm) nie zabierając ze sobą żadnego osprzętu. Okazało się, że światło zachodzącego słońca i lamp ulicznych jest słabe jak na fotografowanie "z ręki". Jedynie co mi zostało to zwiększyć ISO i zdać się na system stabilizacji obrazu. Przyznam, że byłem pełen obaw o efekty, ale na szczęście wyszło przyzwoicie. W rezultacie bardzo pomocny okazał się wspomniany system stabilizacji, gdyż czasy niektórych zdjęć były o 2-3 jednostek dłuższe od zalecanych.

Zapraszam do obejrzenia wszystkich zdjęć z tej wyprawy.